Graancirkel beleving te Oudenbosch

Het fenomeen graancirkel heeft mij van begin af aan geboeid, raakt direct het innerlijk Weten en geeft ontroering rond het Hart. De afgelopen weken kwam ik geregeld terecht op de website van Robbert van den Broeke, alwaar ik vernam dat er op 25 april en op 7 mei 2015 een graancirkel was geformeerd, in een grasveld in het buitengebied van Oudenbosch.

Heldere foto’s op de website toonden de prachtige symbolen met waardevolle boodschappen voor mensheid. Al geruime tijd koester ik de wens om in Engeland graancirkels te bezoeken. En nooit kwam in mij op om dat gewoon hier, in Nederland te doen! Tot twee weken geleden… Afgelopen zondag was het zover; samen met mijn man en de hond reden wij in de ochtend naar de Langenweg in Oudenbosh.

Wegwijzers

Met de i-pad in de hand zochten wij naar het juiste veld. Vanuit de auto zagen wij een groepje fietsers staan, tegenover het veld waar ze zich zouden bevinden. Met een hart en geest vervuld van intentie om de gewas-symbolen te beleven, nam ik zomaar aan dat deze mensen ook op zoek waren naar de cirkels! Dat bleek niet zo te zijn. Enkelen waren wel verbaasd dat er al weer cirkels waren en ze zeiden er nog nooit een te hebben gezien. Een van hen zag de contouren van een cirkel vanaf de weg. Hij wees ernaar, waarna de mensen opnieuw verder fietsten, zoals je iemand de weg wijst om vervolgens de eigen route te vervolgen. In dankbaarheid dat zij met ons meedachten, besloten wij het veld in te lopen.

voelde bijna te onvoorstelbaar om waar te kunnen zijn.

Eenmaal in de gewascirkel aanwezig was er in mij niets dan Aanwezig zijn, gewaar zijn. Het weten dat buitenaardse wezens, via lichtbollen, op deze wijze met ons communiceren in Liefde voelde bijna te onvoorstelbaar om waar te kunnen zijn. Zó dichtbij, ze waren en zijn in dat veld, aanwezig. De levende andere wezens uit een ander zonnestelsel waren en zijn daar, aanwezig. Daar, waar ik ook was.

Hoewel de boer het gras had gemaaid, waren de cirkels nog zeer wel waarneembaar.Voorzichtig, stap voor stap liep ik in de cirkels, in de formatie, zakte door de knieën, mijn hand voelend aan het zorgvuldig terneer gelegd gras.  Verwonderd, dit nu ECHT zelf gewaar te kunnen zijn. Zo dichtbij te voelen, dat wezens van een ander zonnestelsel hier aanwezig zijn. Nu, navoelend is er nog steeds een deel in mij dat het onwerkelijk laat zijn, terwijl essentie enkel verwonderd en vol eerbied is.

Er welde een angst op in mij, over de neiging tot

onverschillig laten, die in mensheid aanwezig is.

Ik werd mij bewust dat het  zonnestelsel waar ik in dit leven leef, evengoed waardevol is. Er is geen behoefte het ene zonnestelsel te eren boven het andere. Enkel, deze ontmoeting tussen wezens van twee verschillende zonnestelsels laat als vanzelf de ruis van de Aardse dagelijkse-werkelijkheids-geest tot rust komen, zodat je volledig in het hartsbewustzijn aanwezig kunt zijn. Je gaat voorbij beperking, voorbij conditionering naar eindeloos bewustzijn. Er was verbazing in mij (en ook begrip), dat het groepje mensen op de fiets de graancirkel weg wuifde als iets dat niet nodig was aandacht aan te besteden. Een enkele hardloper kwam voorbij, een enkele auto, een vliegtuigje vloog over… en verder was er niemand te bekennen.

Er welde een angst op in mij, over de neiging tot onverschillig laten, die in mensheid aanwezig is. Hoe kun je hier nu geen oog voor hebben? Hoe kun je nonchalant dit fenomeen weg wapperen? Een bezoek van wezens uit een ander zonnestelsel dat ons boodschappen schenkt uit Liefde over Liefde, onvoorwaardelijke Liefde. Door het aanwezig zijn van onverschilligheid in mensen, komt het op mij over alsof het geen bestaansrecht zou hebben. Het houdt de gevestigde  orde in stand. Het leven vanuit beperking, vanuit de gevangen geest.

Het beleven van de cirkels laat deze angst goed in mij voelen. De angst van het in stand houden van de bestaande systemen op alle terreinen: onderwijs, medische ondersteuning, financiële wereld, economie, media etc. Angst voor het feit dat alles binnen de kaders van kort-zichtigheid, binnen perken gehouden wordt. Ik erken en verwelkom volledig deze angst in mij. Ik neem waar dat er een angst  is om terug te vallen, alsof mijn bewustzijn zou opgaan in de heersende mening van het maatschappelijk collectief. Dit doorvoelend en loslatend, laat Liefde vloeien naar alle levende wezens opdat het einde van (veelal nog onbewust) lijden voor allen voorbij zal zijn en allen Wetend worden. Opdat door groeiend bewustzijn de beperkingen doorbroken zullen zijn.

Dan móet er toch een veel grotere Kracht

zijn die ons draagt, beschermt en koestert.

Voorbij deze angst ervaar ik in mijzelf verwondering, weten, in-verbinding-zijn met mijZelf en al wat mij omringt.  De natuur ziend in haar sprankelende frisheid, de vogel zwevend op de wind, de eendjes een voor een het vennetje in glijdend … voel ik Liefde stromen door mijn aderen. Ik kom oog in oog met de kwetsbaarheid van een bramen-bloesembloempje, dat zich volledig opent en zo onbeschermd lijkt tegen weer en wind. Dat het dit bloempje lukt om vrucht te worden! Dan moét er toch een veel grotere Kracht zijn die ons draagt, beschermt en koestert. Een eindeloze energie die onze kern doorstroomt en vormt. Die ons met elkaar verbindt in Eenheid. Wij zijn vele, vele, vele malen groter en grootser dan onze aardse verschijning ons laat zien. Vanuit dit gewaar zijn, in Liefde, kijk ik hoopvol en vol vertrouwen naar waar wij nu verblijven en zie de Nieuwe Aarde aanwezig zijn in haar volle glorie. Ik zie dit bevestigd als ik langs een basisschool wandel en een dochtertje liefdevol tegen haar vader hoor zeggen: ‘Kom maar papa, kom maar mee’, terwijl ze hem voorgaat het schoolgebouw in.

geef ik mij volledig over aan het samenspel 

van kosmische energieën en de Aarde

Terug naar zondag, in het veld. Ik liep naar de tweede formatie, die mij nog meer aantrok dan de eerste, achter in het veld. Stil, stilte, verstilling. Kracht, helende Liefde-kracht. Stap voor stap, dan door de knieën, het zorgvuldig terneer gelegd gras voelend. In de achterste cirkel leg ik mijn lichaam neer, op de rug, armen en benen wijd gestrekt, geheel ontspannen. Ogen zacht gesloten, adem nauwelijks waarneembaar. Ik voel sensaties bij mijn hoofd, bij het achterhoofdsgat, in mijn hoofd, sommige plekken in het lichaam. Volledig bewust van WAAR ik ben, in verbinding met ander zonnestelsel, geef ik mij volledig over aan het samenspel van kosmische energieën en de Aarde, waartussen wij als mensen kanaal mogen zijn. Zo mijzelf geopend, toegankelijk om te ontvangen.

Op de terugweg in de auto voelde mijn hoofd vervuld van zegening. Kon mijn ogen niet openhouden en heel dicht bij mijzelf bleef ik waarnemen en voelen en liet de ruimte aan de energieën om hun werk te doen.

Bijzonder, zeer bijzonder, dit te beleven. En het werkt door in  bewustzijn. Dank aan Robbert die zijn leven met liefdevolle toewijding wijdt aan het ontvangen en uitdragen van boodschappen uit de kosmos op diverse wijzen. Op zijn site las ik hoe gewascirkels tot stand komen en wat de primaire functie is, naast het afgeven van de boodschappen in Liefde aan mensheid. Op www.robbertvandenbroeke.nl vind je foto’s van de gewascirkels en de betekenis en boodschap van de symbolen. In dankbaarheid en in eerbied verblijvend,

Liefdegroet,

Christien

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>